Aisha wil niet beperkt worden door handicaps

Aisha (13) schrijft het mooist en sierlijkst van de hele klas. ze laat zich niet beperken door haar onvolgroeide handen. Wat haar wél beperkt zijn buitensluiting en armoede.

Snoepje, engeltje, hartendief. Normaliter hoort een pasgeboren baby zulke liefkozende woordjes. Aisha hoorde als baby wat anders. Zombie. Zo noemden mensen haar, omdat haar handen en benen onvolgroeid zijn. Voor haar vader was dit reden om zijn vrouw en vier kinderen de rug toe te keren.

Verlangen

In haar eentje doet moeder Josephine wat er in haar macht ligt. Als het regent, draagt ze Aisha naar school, dan hoeft die niet door de modder te waden. Aisha leerde op wilskracht zichzelf voortbewegen. Talloze wondjes en littekens op haar bovenbenen laten zien welke pijnlijke prijs ze daarvoor betaalt.
Wat nog veel meer pijn doet, is als ze andere meiden samen ziet spelen en voorbijrennen. Dan moet zij achterblijven. Ze verlangt ernaar mee te doen, erbij te horen. Jaren terug al vroeg ze haar moeder Josephine: “Gaan we naar de markt? Dan kopen we twee benen.” Die protheses bleven onbereikbaar. Armoede houdt Aisha klein en beperkt haar perspectief.

Stappen zetten

Er is een plek waar Aisha wél voorop loopt: haar schoolklas. Daar toont ze haar sierlijke handschrift en haar leergierige geest met vindingrijke vragen: “Als ze suikerriet planten, stoppen ze dan suiker in de grond?” Aan wilskracht en creativiteit ontbreekt het Aisha niet. Aan hulp en ondersteuning wel.

Maar er beweegt iets, sinds Aisha recentelijk in beeld kwam van onze partner in Oeganda. Zij brengen in kaart wat Aisha nodig heeft om overal mee te doen. Zoals goede protheses, waarmee ze zonder pijn kan lopen. Maar ook voorlichting, voor haar buurtgenoten en andere kinderen. Zodat zij Aisha anders leren zien, niet als een buitenstaander maar als een van hen.

Aisha staat te popelen, zij wil stappen zetten, richting haar eigen plek in de wereld.