Eindelijk uitzicht voor Kolbi en Eka

“Is Kolbi’s handicap mijn schuld?”, vroeg de Indonesische Eka zich vaak af. Drie jaar lang stond ze er alleen voor met de zorg voor haar dochter Kolbi (3). Dankzij steun van fysiotherapeut Ferdi en donaties van onze donateurs kwam er een keerpunt.

“Ik kan haar nooit alleen laten. Dat is soms heel zwaar. Maar ik houd van haar met heel mijn hart”, vertelde Eka (22) toen we haar voor het eerst ontmoetten. Lang voelde ze zich schuldig. Heeft ze zichzelf niet goed verzorgd, tijdens de zwangerschap? Was ze te jong om moeder te worden?

Toen Kolbi drie maanden oud was, zeiden buurtgenoten tegen Eka dat het meisje zich niet goed ontwikkelde. Eka greep al hun adviezen aan. Ze bracht Kolbi naar een traditionele genezer en een masseur. Het hielp niks.

Ontwikkeling

Ze bezocht ook een kinderarts. Die stelde vast dat Kolbi een neurologisch probleem heeft. En ook epilepsie. Daarvoor kreeg ze medicatie. Maar verder kreeg Kolbi geen gerichte therapie of begeleiding. Haar ontwikkeling bleef stilstaan. Kolbi werd volledig afhankelijk van haar moeder.

Drie jaar lang Kolbi kon niet spreken, lopen of zitten.  Haar hoofd optillen ging niet. Ze kon niet kauwen en verslikte zich steeds bij het eten. Alles in haar leven was afhankelijk van haar moeder. De uitzichtloze situatie deed Eka veel verdriet.

Ze voelde zich alleen staan in de intensieve zorg voor haar dochter. Sommigen gaven Eka zelfs de schuld van Kolbi’s handicap. Dat deed pijn. Kolbi voelde dat feilloos aan. Als mensen nare dingen zeiden, keek ze naar haar moeder en begon te huilen.

Het keerpunt

De situatie veranderde toen Kolbi werd onderzocht in het revalidatiecentrum van Ayo Indonesia, partnerorganisatie van het Liliane Fonds. Therapeut Ferdi ontdekte wat er precies aan de hand is: Kolbi heeft een hersenaandoening genaamd cerebrale parese.

Hulp was snel geboden. Kolbi had ergo- en logopedie nodig. Maar ook fysiotherapie om te voorkomen dat haar gewrichten zouden vergroeien en om betere balans en meer spierkracht te ontwikkelen.

Kleine doelen, enorm verschil

Samen met Eka werkt Ferdi sindsdien stap voor stap aan vooruitgang. Ferdi stelt kleine, haalbare doelen. Doelen die in het dagelijks leven een enorm verschil maken.

En wat een verandering heeft Kolbi al doorgemaakt: ze kan lopen! Daar heeft ze nu nog begeleiding bij nodig, maar dat ze stappen zou zetten, was een half jaar geleden ondenkbaar voor Eka. Kolbi houdt haar hoofd zelf rechtop.

Haar communicatie is ook verbeterd. Zo reageert Kolbi snel en toont ze haar reactie door te lachen of haar handen en hoofd te bewegen. De stijfheid in haar armen en benen is flink minder en haar nekspieren zijn sterker. Daardoor kan Kolbi nu tot twee uur zelfstandig in de rolstoel zitten. Ook kan ze lichte voorwerpen oppakken en begrijpt ze instructies. 

Ook steun voor moeder

Eka staat voortdurend in contact met Ferdi om Kolbi’s fysieke vaardigheden verder te verbeteren. Daarnaast volgde Eka een training over hoe ze Kolbi het best kan verzorgen en stimuleren. Voor haar is iedere kleine stap een enorme overwinning. “Ik wens dat Kolbi een beetje zelfstandiger wordt,” zegt ze. “Ik hoop dat ik haar ooit ‘mama’ hoor zeggen.” Ze oefenen elke dag.

Ook thuis is er hulp gekomen: familie en buren helpen vaak en nemen om beurten de zorg voor Kolbi. Zo heeft Eka af en toe tijd voor andere dingen.  

Wat lange tijd onmogelijk leek, is nu realiteit. Dankzij de juiste ondersteuning staat Eka er niet meer alleen voor. En heeft Kolbi eindelijk uitzicht op een betere toekomst.